به گزارش خبرنگار روابط عمومی بیمارستان فیروزآبادی، در مسیر درمان بیماری‌های مزمن و طولانی‌مدت، همواره تمام نگاه‌ها متوجه بیمار است؛ اما در میان هیاهوی آزمایش‌ها و درمان‌ها، یک نفر آرام‌آرام از تصویر محو می‌شود: «مراقب». همسر، فرزند یا والدی که حالا علاوه بر نقش‌های پیشین خود، مسئولیت سنگین «مراقبت» را بر دوش می‌کشد.

سپیده خاصه‌تراش کارشناس ارشد روانشناسی سلامت  بیمارستان فیروزآبادی اظهار کرد: نادیده گرفتن نیازهای مراقب، هزینه‌های روانی و جسمی سنگینی به همراه دارد. سلامت یک مراقب، ستون اصلی مسیر درمان بیمار است و فرسودگی او می‌تواند کل فرایند درمان را مختل کند.

خستگی؛ نشانه‌ای از کم‌شدن عشق نیست

وی با بیان اینکه بیماری یک اتفاق خانوادگی است و نه صرفاً فردی، افزود: بسیاری از مراقبین تصور می‌کنند که خستگی، نشانه بی‌علاقگی به عزیزشان است؛ در حالی که خستگی و فرسودگی، پیامد طبیعی یک مسئولیت طولانی‌مدت است. بنابراین درخواست کمک یا نیاز به استراحت، هرگز به معنای کاهش مسئولیت‌پذیری نیست، بلکه راهکاری ضروری برای تداوم حمایت از بیمار است.

نقش موانع ساختاری در فرسودگی مراقبین

خاصه‌تراش با اشاره به نقش فشارهای محیطی بر مراقبین، تصریح کرد: تغییر ساعت خواب، کاهش تعاملات اجتماعی، اختلال در کار و تحصیل و نگرانی دائمی از وضعیت بیمار، فشارهای پنهانی هستند که مراقب را به مرور به سمت فرسودگی سوق می‌دهند. زمانی که این فشارها با علائمی نظیر اضطراب مداوم، تحریک‌پذیری یا غفلت از سلامت شخصی همراه شود، زنگ خطرِ جدی برای سلامت روان مراقب به صدا درآمده است.

روان‌شناسی سلامت؛ راهبردی برای بازگرداندن تعادل

این کارشناس مشاوره، کمک گرفتن از متخصصان سلامت روان را نه یک انتخاب لوکس، بلکه یک ضرورت در درمان‌های طولانی‌مدت دانست و گفت: روان‌شناس سلامت در بیمارستان فیروزآبادی، به خانواده‌ها کمک می‌کند تا با مدیریت استرس، تنظیم مرزهای سالم، تقویت مهارت حل مسئله و اصلاح باورهای ناکارآمد، بتوانند میان مراقبت از بیمار و مراقبت از خود، تعادل ایجاد کنند.

 مراقبت از خود، بخشی از فرایند درمان است

خاصه‌تراش در پایان یادآور شد: این تصور که مراقب هرچه بیشتر خودش را نادیده بگیرد، مراقب بهتری خواهد بود، یک باور نادرست است. کسی که خواب کافی ندارد و تحت فشار شدید روانی است، توان کمتری برای ادامه مراقبت خواهد داشت. بنابراین، در بیمارستان فیروزآبادی تأکید ما بر این است که سلامت، تنها به معنای نبود بیماری در فرد بیمار نیست؛ بلکه باید از کسی که هر روز در کنار او ایستاده و بار سنگین درمان را بر دوش می‌کشد، نیز مراقبت شود.