به گزارش روابط عمومی پژوهشکده غدد درون‌ریز و متابولیسم، کنفرانس هفتگی پژوهشکده غدد درون‌ریز و متابولیسم دانشگاه علوم پزشکی ایران، یکشنبه اول شهریور ۱۴۰۵ با حضور استادان، اعضای هیئت علمی، دانشجویان و پژوهشگران در سالن کنفرانس این پژوهشکده برگزار شد.

در این نشست، دکتر سارا بازگیری، فوق‌تخصص غدد درون‌ریز و متابولیسم، تازه‌ترین به‌روزرسانی راهنمای بالینی انجمن تیروئید آمریکا (ATA) با محوریت «مدیریت پرکاری تیروئید در دوران بارداری» را ارائه کرد.

وی با اشاره به اهمیت مشاوره پیش از بارداری برای زنان مبتلا به پرکاری تیروئید، اظهار کرد: پرکاری تیروئید درمان‌نشده می‌تواند با بی‌نظمی قاعدگی و کاهش باروری همراه باشد. از این‌رو، هدف اصلی در زنان مبتلا به بیماری گریوز که قصد بارداری دارند، دستیابی به عملکرد طبیعی تیروئید پیش از لقاح است.

بازگیری افزود: طبیعی بودن عملکرد تیروئید باید با انجام دو آزمایش با نتایج طبیعی و با فاصله حداقل شش هفته تأیید شود.

این فوق‌تخصص غدد درون‌ریز و متابولیسم با اشاره به مدیریت مصرف داروهای ضدتیروئید در بارداری، گفت: با تأیید بارداری، امکان قطع داروهای ضدتیروئید باید بررسی شود؛ با این حال، احتمال عود بیماری گریوز پس از قطع دارو بین ۳۰ تا ۷۰ درصد گزارش شده و به‌طور میانگین، حدود سه ماه پس از قطع دارو رخ می‌دهد.

وی ادامه داد: به همین دلیل، اندازه‌گیری سطح هورمون محرک تیروئید (TSH) و تیروکسین آزاد (fT4) در ابتدای بارداری و سپس هر دو تا چهار هفته یک‌بار در طول بارداری ضروری است.

بازگیری درباره انتخاب داروی ضدتیروئید در سه‌ماهه نخست بارداری، اظهار کرد: هر دو داروی متی‌مازول و پروپیل‌تیواوراسیل می‌توانند خطر بروز ناهنجاری‌های مادرزادی را افزایش دهند، اما ناهنجاری‌های مرتبط با متی‌مازول شدیدتر و چندسیستمی‌تر است. بر این اساس، پروپیل‌تیواوراسیل یا PTU، در سه‌ماهه نخست بارداری درمان ارجح محسوب می‌شود.

وی افزود: تغییر دارو از متی‌مازول به PTU در سه‌ماهه اول، به دلیل مواجهه پیشین جنین با متی‌مازول، خطر ناهنجاری را به‌طور کامل از بین نمی‌برد؛ بنابراین، در صورت نیاز به تغییر دارو، این اقدام باید در سریع‌ترین زمان ممکن انجام شود.

این عضو هیئت علمی همچنین بر اهمیت سنجش آنتی‌بادی‌های گیرنده هورمون محرک تیروئید، شامل TRAb و TSI، تأکید کرد و گفت: اندازه‌گیری این آنتی‌بادی‌ها در سه‌ماهه نخست بارداری، به‌ویژه در زنانی که داروی خود را قطع کرده‌اند، اهمیت زیادی دارد.

بازگیری بیان کرد: اگر سطح این آنتی‌بادی‌ها بیش از سه برابر حد بالای طبیعی باشد، فرد در گروه پرخطر قرار می‌گیرد و باید برای بررسی احتمال تیروتوکسیکوز جنینی، سونوگرافی ماهانه جنین انجام شود. در بیماران کم‌خطر نیز می‌توان ادامه پایش این آنتی‌بادی‌ها را متوقف کرد.

وی در بخش دیگری از سخنانش به افتراق تیروتوکسیکوز گذرای بارداری از بیماری گریوز پرداخت و گفت: اندازه‌گیری T3 می‌تواند در تشخیص افتراقی این دو وضعیت کمک‌کننده باشد، اما سطح T3 مادر لزوماً بیانگر وضعیت تیروئید جنین نیست.

به گفته وی، تیروتوکسیکوز گذرای بارداری اغلب خودمحدودشونده است و معمولاً به درمان با داروهای ضدتیروئید نیاز ندارد؛ در این شرایط، درمان حمایتی از جمله تأمین مایعات و در موارد شدید، مصرف پروپرانولول برای کنترل علائم می‌تواند کافی باشد.

بازگیری درباره جراحی در دوران بارداری نیز توضیح داد: تیروئیدکتومی تنها در شرایط خاص، از جمله عدم تحمل شدید داروهای ضدتیروئید، بروز طوفان تیروئیدی یا کنترل‌نشدن بیماری با حداکثر دوز دارو انجام می‌شود. بهترین زمان انجام این جراحی، سه‌ماهه دوم بارداری است.

وی با اشاره به انتقال آنتی‌بادی TRAb از مادر به جنین، گفت: بیماری گریوز نوزادی معمولاً گذراست و بیشتر موارد آن تا هفته ۴۸ پس از تولد برطرف می‌شود.

این فوق‌تخصص غدد درون‌ریز و متابولیسم در پایان تأکید کرد: مدیریت پرکاری تیروئید در بارداری باید متناسب با شرایط هر بیمار انجام شود و رسیدن به عملکرد طبیعی تیروئید پیش از بارداری، انتخاب داروی مناسب بر اساس سه‌ماهه بارداری و پایش منظم آنتی‌بادی‌های TRAb و TSI، از مهم‌ترین عوامل کاهش عوارض مادری و جنینی به شمار می‌رود.