به گزارش روابط عمومی وزارت بهداشت، دکتر محمدرضا ظفرقندی اظهار کرد: ثبت حوادث جنگ، به‌ویژه در حوزه سلامت، یک برگ افتخار ماندگار و بی‌سابقه در تاریخ کشور است و فیلم «نیم شب»، نمونه‌ای از هزاران مجاهدتی است که گروه‌های سلامت در دوران جنگ تحمیلی 12 روزه سال گذشته و 40 روزه جنگ رمضان انجام دادند.

وزیر بهداشت گفت: به‌خوبی به یاد دارم در بمباران میدان تجریش، باوجود خرابی‌های گسترده و قطعی لوله‌های آب که سطح خیابان را به آب‌گرفتگی دچار کرده بود، همکاران ما در بیمارستان شهدای تجریش با چه ایثار و شجاعتی برای نجات مجروحان تلاش می‌کردند. این صحنه‌ها نماد نقش‌آفرینی مؤثر حوزه سلامت در خطیرترین لحظات تاریخ کشور ما است.

وی بابیان اینکه به تصویر کشیدن این فداکاری‌ها به‌منظور ثبت در تاریخ یک رسالت ضروری است، افزود: در کنار نمایش رشادت‌ها، پردازش به آسیب‌های روانی و عصبی جامعه در اثر جنگ موضوعی بسیار مهم و درعین‌حال ناشناخته است؛ آسیب‌هایی که فراتر از زخم‌های جسمی، روانِ انسان‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باید به همین دقت هنری به تصویر کشیده شوند تا نسل امروز با عمق فاجعه جنگ آشنا شود.

ظفرقندی در پایان خاطرنشان کرد: جنگ پدیده مطلوبی نیست و باید تمام تلاشمان را برای حفظ صلح، آرامش، عزت و استقلال ایران عزیز به کار بگیریم و امیدوارم با ساخت چنین آثاری، ضمن ثبت تاریخ پرافتخار حوزه سلامت، شاهد تداوم آرامش، ثبات و تندرستی برای مردم کشورمان باشیم.

در پایان این مراسم، از عوامل سازنده فیلم «نیمه‌شب» و کادر درمان و کارکنان دو بیمارستان محب کوثر و حضرت فاطمه زهرا(س) که در شب واقعه حاضر بودند، با حضور وزیر بهداشت، رئیس دانشگاه علوم پزشکی ایران و معاون فرهنگی دانشجویی وزارت بهداشت تقدیر شد.

نگاهی به روایت «نیم شب»

فیلم «نیم شب»، به قلم مهدی یزدانی خرم و ساخته محمدحسین مهدویان بازخوانی سینمایی لحظاتی است که در آن، مرز میان حیات و ممات در سایه‌ یک تهدید نهفته، رنگ می‌بازد.

 داستان بر محور سقوط یک موشک عمل‌نکرده در نزدیکی بیمارستان «فاطمه زهرا (س)» و «محب کوثر» در منطقه یوسف‌آباد تهران می‌چرخد؛ رویدادی که ریشه در واقعیتِ تاریخی «جنگ ۱۲ روزه» دارد و در دست‌مایه‌ دراماتیک اثر به میدانی برای آزمونِ مدیریت بحران و جان‌فشانی‌های بی‌پیرایه بدل شده است.

آنچه «نیم شب» را فراتر از یک درام صرفاً جنگی نشانده، تمرکز فیلم‌نامه بر لایه‌های انسانیِ قصه است. به‌طوری‌که جسارت اثر در بازسازیِ جزئیات واقع‌گرایانه از اتمسفر بیمارستان و واکاوی روابط عاطفی در آن فضای ملتهب، فضایی باورپذیر خلق کرده است.